رسیدن و دویدن

..

..

تغییرات چنان به سرعت اتفاق می افتند که تا می یام به یکیشون فکر کنم و بنویسم؛ اتفاق بعدی افتاده و اتفاق قبلی تاریخ مصرفش گذشته!

ما هر دو داریم به سرعت رشد می کنیم؛ هر چند رشد من باعث شده که مرکز ثقلم جا به جا بشه و این رو بعضی وقتا مثل یه شوک احساس می کنم...

من درگیر روزها و شبهایی هستم که به لحاظ فیزیکی و روحی مرتب در حال تغییرم؛ جسم من دچار دردها و ضعف هایی میشه که من حتی به خواب هم نمی دیدم یه زمانی بدن من انقدر ناتوان عمل کنه! من همیشه فکر میکردم به خاطر سالها کوهنوردی و یوگا؛ حتما در شرایط خاص هم بدنم پا به پای من می یاد که الان می بینم اصلا اینطوری نیست و مرتب از من و شرایط جدید جا می مونه...

به لحاظ روحی هم، انقدر همه چیز سریع اتفاق می افته که تا می یام توی یه حسی خیس بخورم و بهش عادت کنم؛ حس بعدی از راه رسیده و من باید بدوم که روحم از داستان جا نمونه!

البته شاید همه این تغییرات به این جنین کوچولو بستگی نداشته باشه و خود زندگی و بالا پایینش به اندازه کافی آدم رو خسته می کنه و من دارم الکی این رو میندازم تقصیر یکی دیگه ولی اینکه به خاطر درد سیاتیک، پنج روز تموم رو توی خونه بمونم؛ دیگه قطعا به این یه نفر مربوطه! آدم جدید یک کیلویی با خرت و خورت های اطرافش، کلی وزن داره به من تحمیل میکنه و شوک هاش از همه طرف داره میرسه

عادات کلی من خیلی تغییری نکرده؛ فقط همه کارا کندتر انجام میشه؛ برای رسیدن به ایستگاه قطار دیگه ده دقیقه کافی نیست؛ باید حداقل پونزده دقیقه قبلش راه بیفتم؛ یه بار صبونه خوردن کافی نیست؛ باید حداقل دو بار صبونه بخورم و البته این برای نهار و شام هم صدق میکنه؛ با وعده های متناوب چای؛ میوه؛ آجیل و هر خوراکی دیگه ای که به دستم برسه

به راحتی همه جا می تونم بخوابم، پای تلویزیون؛ وسط کار پشت میزم، وسط مهمونی؛ بعد از غذا؛ قبل از غذا

خوب میدونم که توی  وضعیتی هستم که بعدش همه چیز عوض میشه؛ تصویر محوی از چند ماه آینده دارم و فکر میکنم مهمترین تاثیر این نه ماه اینه که آدمهای اطراف، برای ورود اون آدم جدید آماده میشن وگرنه من هنوز هم نمی دونم شلوار جینی که سایزش 0-3 ماهه و قیمتش هم پونزده پونده به چه درد یه نفر میخوره!!! و البته فلسفه خیلی از لباسای دیگه ای که توی لیست های خرید هست و میخرم و نگاهشون می کنم و باورم نمیشه که همه ما یه روزی همینقدری بودیم

من، بدن و روحم داریم لحظات تازه ای رو تجربه میکنیم که شبیهش رو قبلا نداشتیم... لحظاتی که هر چقدر هم براش کتاب بخونی و بهش فکر کنی و خودت رو آماده شون کنی، اونقدر منحصر به فرد و خاص هستن که باز هم غافلگیر میشی

...

...

حس غریبی است داشتن درک مشترک از چیزی که در این دنیا بر چند میلیارد زن قبل از تو گذشته...

حس غریبی است که همیشه عاشق صبح ها باشی به خاطر اینکه پر انرژی هستی و بعد ببینی، صبح هایی هست در زندگی که حتی توان ایستادن هم نداری...

حس غریبی است که ساعت هشت صبح بیدار شوی، ده صبح خوابت بیاید و بتوانی خیلی راحت چند ساعت دیگر را در روز بدون اینکه کاری کرده باشی بخوابی!

حس خوبی نیست اما، اینکه هر صبح، همه خودت را بالا بیاوری و توی کاسه توالت خالی کنی و بعد بفهمی که زنان بسیاری قبل از تو سر همین کاسه های توالت نشسته اند و برای دقایقی به همه این آزار شیرین فحش داده اند...

اما حس بی نظیری است وقتی که می بینی یک آدم لی لی پوتی 8 سانتی توی شکمت غلت می زند؛ انگشتهای دست و پایش را تکان می دهد و جلوی دوربین سونوگرافی برایت ژست میگیرد!

حس بی نظیرتری است وقتی صدای قلبی را می شنوی که انگار مسگری عصبانی و پیر، دارد ته بازار اصفهان بر یک تابه مسی می کوبد؛ چندان بلند و چندان تند که شگفت زده می شوی!

حس خوشایندی است وقتی که می بینی بزرگی شکمت ربطی به شام دیشب نداشته و دارد برای خودش مستقل از همه شام ها و نهار ها رشد می کند و تو مطمئن می شوی که همه چیز درست است!

حس تازه ای است وقتی چیزی مثل حباب توی دلت جابجا می شود و تو می دانی که ربطی به هضم غذا و حرکت روده هایت ندارد و احتمالا یکی دارد کم کم وول میخورد و این آغاز درک فیزیکی تو از یک حیات جدید است...

حس توریست ها را داری وقتی مجبوری به تمام توالت های محله های مختلف سر بزنی و مطمئن شوی که همه توالت های همه دنیا تمیز و مرتب هستند!

حس غریب، عجیب، خوشایند، ترسناک، مبهم و شیرینی است از حضور آدم کوچولویی که با تو همه جا می آید و تو به دلیلی که هنوز نمی دانی چرا، بیشتر از همه دنیا مراقبش هستی، بهش فکر میکنی و دلت می خواهد هر کاری که می توانی برایش بکنی... برای آدمی که هنوز ندیدی، نمی شناسی و نمی دانی که حرف حسابش چه خواهد بود...

برای آدمی که جور متفاوتی از همه دنیا دوستش داری...

...

چند روز پیش رفتم یه بانک خیلی معمولی و نه چندان معروف که یه حساب بانکی دیگه به غیر از اونی که الان دارم، باز کنم. فکر میکردم خیلی معمولی میرم اونجا و مثل یه آدم متشخص به چند تا سوال جواب میدم و قضیه تموم میشه میره پی کارش... اما داستان اصلا اینطوری نبود... من فراموش کرده بودم که از جایی می یام که همه فکر میکنن من تروریستم! سوال اول این بود که ملیتم چیه؟ بعد از شنیدن جواب، طبعا شکل مصاحبه عوض میشه!

بارها و بارها مجبور شدم توضیح بدم که چرا میخوام یه حساب بانکی دوم توی یه بانک دیگه داشته باشم، کارمند بانک سوالاتی ازم می پرسید که واقعا کلافه ام کرده بود... بالاخره جراتم رو جمع کردم و گفتم من نیومدم اینجا که به سوالات تست هوش و روانشناسی جواب بدم، من فقط می خوام یه حساب بانکی باز کنم... کارمند بانک که خودش یه مرد سیاه درشت و قوی هیکل بود خنده نخراشیده ای کرد و گفت اینا سوالات بخش امور مشتریانه ... به دستبند پلاستیکیش نگاه کردم که روش نوشته بود:

Proud to be Nigerian

ظاهرا همینکه غیر از نیجریه اهل بریتانیا هم هست بهش این جرات رومیده که به نیجریه ای بودنش افتخار کنه...

آخرش هم همه اطلاعات خودم و هفت پشتم رو ازم گرفت و گفت برو اگه ظرف پنج تا هفت روزی کاری ازمون خبری نشد یعنی که امکان بازکردن حساب برای تو نیست و مرتب هم تاکید میکرد که میدونی با این حساب هیچ نقل و انتقال مالی با ایران نمی تونی داشته باشی!

یکی دو روز درگیر و ناراحت رفتار کارمند بانک و در واقع سیاست بانک در قبال خودم به عنوان یه خارجی و به طور خاص یه ایرانی بودم... تا اینکه دیروز صبح موقع رفتن به سر کار، توی یه ایستگاه خیلی شلوغ وسط شهر توی قطار نشسته بودم که یه دفعه شروع کردن به هشدار دادن که این قطار حرکت نمیکنه و سریع قطار رو تخلیه کنید... سر صبح همه خوابالو و با عجله از سرو کله هم بالا میرفتن تا از قطار خارج بشن، من هم با بقیه پریدم بیرون و رفتم سمت سکوی روبرویی که قرار بود قطار بعدی سریع بیاد و این همه آدم رو به مقصد برسونه

وقتی پیاده شدم نگاهم رفت به سمتی که نگاه بقیه بود... یه آدم احمق توی آخرین واگن قطار نمی دونم داشت چه غلطی میکرد که یه عالمه پلیس و مامور ریخته بودن اونجا و نمی ذاشتن مردم نزدیک بشن... ترس از عملیات تروریستی توی این شهرها دیوانه کننده است... نمی دونم داستان چی بود ولی هر چی بود ظاهرا یه مرد مسلمون بود که رفتار مشکوک داشته و ...

قطار اومد و من از شلوغی نتونستم سوار بشم... دیرم شده بود و همونطور که با بغض منتظر قطار بعدی بودم، فکر میکردم چه بلایی سرمون اومده؟ چرا باید انگ تروریست بهمون بخوره و چه توی مملکتمون چه هر جای دیگه دنیا تیغ تحریم های مسخره اینطور آزارمون بده... حتی بدون منفجر شدن این قطار هم احساس میکنم قربانی تروریسم هستم... لازم نیست که تکه های گوشت تن من چندین متر به این ور و اون ور پرتاب بشه... در هر حال همه ما قربانی این داستان مسخره هستیم.

چرا باید با آوردن اسم ایران به جای تصاویر حقیقی این کشور؛ مفاهیم کاذب دولت و حکومت به ذهن دیگران بیاد و چرا باید ایرانی اینطور همه  جا زیر سایه داستانی زندگی کنه به نام تحریم...

Proud to be Iranian...

...

دارم آرام آرام در کار جدید حل می شوم... در کار جدید و اداهای آن، در اداهای مرکز شهر و شلوغی های این شهر دیوانه.

برای کار کردن نزدیک یکی از شلوغترین خیابونای لندن باید کمی آدم متفاوتی باشی... اشکالی ندارد، اگر هم نیستی میشوی...

خیلی ها رو میشناسم که سالهاست که توی انگلیس زندگی می کنن و جز برای کار ضروری حاضر نیستن پاشون رو توی لندن بذارن. حتی حاضر نیستن یه بار سوار مترو بشن که مبادا لازم باشه زیر زمین بخوان خطشون رو عوض کنن، خیلی ها رو می شناسم که سالهاست حتی یه بار هم سوار قطار نشدن و این از افتخاراتشونه که از وسایل نقلیه عمومی استفاده نمی کنن.

اما من نه اونقدر آروم هستم که بتونم توی یه شهر کوچیکتر زندگی کنم و نه اونقدر پولدار که بخوام با ماشین خودم این ور و اونور برم و نه انقدر سرخلوت که مسیر 4 دقیقه ای از زیر زمین رو، 20 دقیقه از روی زمین طی کنم... پس باید مثل خیلی های دیگه بزنم به دل همین جمعیتی که صبح ها عین رودهای کوچولو به دهان سرد درهای قطارها فرو میریزن و شبها تف میشن به همون ایستگاهها تا دوباره پخش بشن توی خونه هاشون!

دیوانگی های این شهر مثل همه شهرهای بزرگ دیگه است، من یه وقتایی فکر میکردم همه کلانشهرهای دنیا از یه جنبه هایی مثل هم هستن اما الان به نظرم می یاد عادات و آداب لندن  اون رو یه جورایی با خیلی از شهرهای دیگه دنیا و البته تهران متفاوت میکنه...

عاداتی که من اوایل خیلی دوست نداشتم و به نظرم می اومد خیلی بی معنیه که آدم هر روز صبح بخواد یه قهوه بگیره دستش و بره سر کار و ظهر بیاد توی خیابون، از بین اونهمه کافه یکی رو انتخاب کنه و یه سالاد یا ساندویچ سرد بگیره بیاد بیرون کافه و روی یه صندلی بشینه و مثلا نهار بخوره... مردم رو تماشا کنه... مردمی با دستهای پر از کیسه های خرید... توریست های رنگی... و کارمندایی که از ساختمونای اطراف توی کافه ها پخش شدن و دارن پشت سر همدیگه حرف میزنن...

چهار ماه گذشت و من صبحها بدون اینکه یه قهوه تلخ با یه شات اضافه بخورم روزم شروع نمیشه... از پنجره محل کارم به خیابون شلوغ نگاه میکنم و منتظرم تا ظهر بشه و به بهونه استراحت برم دم یه کافه بشینم و مردم رو تماشا کنم... مثل اینها صبح ها توی قطار کتاب میخونم و شبها میخوابم... هی لبخندمی زنم و هی تشکر میکنم... آداب روزمره من دارد آرام آرام عوض میشود...

و این رو وقتی می فهمی که یه روز یکی از این کارا رو انجام نمیدی و احساس میکنی یه چیزی کم شده... اونوقته که میفهمی چقدر همه چیز خزنده و آروم عوض شده...

...

...

از آخرین باری که نوشته ام اتفاقات زیادی افتاده...

...

اغلب روزها دارم میگردم دنبال کار و از کارهایی که به من میخورن یا من به اونا میخورم یه فایل درست میکنم و روزهای شنبه طی مراسمی میشینم به اپلای کردن... 

هی رزومه می فرستم و هی خودم رو برای این کارفرماها شرح می دم و به همه شون هم میگم که از بچگی عاشق این پوزیشنی بودم که شما براش آگهی زدین و همیشه دوست داشتم که مثلا مثلا تحلیلگر مسائل فروش نرم افزارهای GIS باشم... زر مفت... اما خوب چاره ای نیست... کار فعلیم رو اصلا دوست ندارم و به شدت دلم میخواد که بتونم یه کار مرتبط با تجربه و دانش نداشته ام پیدا کنم...

اما قسمت مهم این داستان اینه که تقریبا توی این یکسالی که اینجا هستم، هیچکدوم این اپلای کردنها و مدارک فرستادن ها موفقیت آمیز نبوده... هر هفته دوشنبه از غصه اینکه نتونستم یه کار حسابی پیدا کنم، با خدا قهر می کنم و تا چهارشنبه باهاش سرسنگینم.... اما از پنجشنبه از فشار کار این اداره ای که توش هستم، دوباره میگردم دنبال کار جدید، با خدا آشتی میکنم و با مجسمه حضرت مسیح که توی مسیر اداره از شیشه قطار دیده میشه حرف میزنم و بهش میگم که مطمئنم که بهم کمک میکنی...  هفته تموم میشه، آخر هفته میرسه و من دوباره برای کارهای جدید اپلای میکنم و دوباره دوشنبه قهر می کنم و توی قطار از عصبانیت یه جایی میشینم که حتی مجسمه مسیح رو هم نبینم...

من و خدا داریم به این وضعیت عادت می کنیم... اول هفته ها قهر می کنیم و آخر هفته ها آشتی... هم اون یادش میره که داره با من چیکار میکنه هم من یادم میره که چی میخوام... داستان کج دار و مریز من و خدا فعلا افتاده توی یه لوپ که نمیدونم کی قراره شکسته بشه... و من بیفتم توی لوپ بعدی...

 ...

همه جای این دنیا سرای من است؟؟؟

بستگی دارد به خودت و خودت و خودت...

 اینکه خودت بخواهی که مثلا غذایی که میخوری همان غذایی باشه که اگر ایران بودی می خوردی...

سخته که حتما بری تا مغازه سالی تا ازش رشته آش بخری و کشک...

سخته که وقتی یادت رفته از سالی سبزی آش بگیری، مجبور بشی بری بازارچه سبزیجات اسفناج تازه بگیری تا با سبزی خشک قرمه سبزی که از آلنای خیابون فاطمی خریدی با هم قاطی کنی تا به زور بشه سبزی آش...

سخته که بخوای بگردی از مغازه های تُرک همون نخود و لوبیا رو با همون اندازه ای که میخوای پیدا کنی...

سخته که بخوای در این روزگار فست فود، غذای جا افتاده درست کنی...

اما...

خیلی دلپذیره که یه دیگ آش رشته حسابی درست کنی، یه آخر هفته بارونی، با خانوم و آقای صابخونه بشینید دور هم، سر میزی که رومیزی قلمکار اصفهان روش انداختی و بهشون بگی که آش رشته وقتی مزه میده که همه دور هم باشن و بهشون یاد بدی که موقع شروع غذا به جای بوناپتی بگن نوش جان...

خیلی دلپذیره که یه خونه کاملا انگلیسی رو طوری ایرانی کنی که صابخونه انگلیسیت بهت بگه که دلش هوس کشک و اوبرجین (بادمجون) کرده!

اما سخته که بهشون بگی آش رشته ماه رمضون چیه! آش رشته هایی که خانوم صالح می پخت چیه! آش رشته های بازارچه خوداشتغالی پارک لاله چه مزه ای میده!

 دلپذیره که همه جای این دنیا سرای تو باشد... اما...

سخت است و خوب می دانی  که نمی شود، خوب می دانی که با همه اینها چیزی را، جایی، جا گذاشته ای...

...

برف نو!  سلام!  سلام! 

بنشین خوش نشسته ای بر بام

پاکی آوردی ای امید سپید

همه آلودگی است این ایام

 دیشب برف اومد و لندن رو سپیدپوش کرد... برف برای من خاطره کودکی است و برف بازی و تعطیلی مدرسه.... اما اینجا برف برای من تبدیل شده به نگرانی تاخیر قطار و نیومدن ترن و نرسیدن به سر کار و باد سرد مرطوب غربی...

 یکی کودک بودن در این روز دبستان بسته و خش خش نخستین برف سنگین بار

بر آدمک سرد باغچه

در این روز بی امتیاز ... تنها مگر یکی کودک بودن

....